| Verhalen uit een advocatenpraktijk |
|
Aflevering 2: Suzan is haar rijbewijs kwijt!  In de nieuwe serie ‘Verhalen uit een advocatenpraktijk’ kruipen we in de huid van een cliënt. Uiteraard zijn de verhalen verzonnen omdat de privacy van cliënten immers niet mag worden geschonden. Dus mocht u denken: ‘De hoofdpersoon lijkt op mijn buurvrouw’, dan hebt u het mis. De komende tijd volgen we Suzan, die in de vorige (juni)aflevering na een borrel op het werk, door de politie werd aangehouden en moest blazen.Rijbewijs kwijt Ze is zenuwachtig. Ze voelt zich raar. Alsof ze iets vreselijks gedaan heeft. Oké, het is ook niet iets om trots op te zijn: je rijbewijs kwijtraken omdat je te veel gedronken hebt. Thuis proberen ze haar gerust te stellen en zeggen: ‘Zo verschrikkelijk is het nou ook weer niet’, ze is immers geen alcoholist die het keer op keer te bont maakt. Dat is zo, maar toch schaamt ze zich en ze vindt dat het nooit had mogen gebeuren. Zou de rechter daar een boodschap aan hebben? Ze wil het in ieder geval wel zeggen. Gelukkig dat ze niet alleen de rechtszaal in moet. Via een goede collega van Kees is ze bij een ervaren strafpleiter beland die luistert naar de naam Knottenbelt. Wat een gekke naam eigenlijk: ze had hem eerst Knotenbeld genoemd en daarna Knoppenbelt. Tot ze de ezelsbrug had van mooie Hollandse sloten en het knotten van wilgen, wat ze ooit aan de slootkant had gedaan. Afgelopen dinsdag was ze bij hem op kantoor geweest. Kees, haar man, had aangeboden om mee te gaan. Ze wilde stoer zijn en alleen gaan, maar toen puntje bij paaltje kwam, was het toch wel heel prettig dat Kees meeging. ‘Prima’, had de advocaat gezegd. ‘Twee mensen horen meer dan een, en bovendien is wat extra steun welkom, lijkt me’.  Voordat ze zelf met een advocaat te maken kreeg, had ze een beeld voor ogen van een kruising van Spong en Moszkowicz. Of van een wat oudere heer net in het pak, met een Wassenaars accent en bedachtzaam sprekend. Ze grinnikt even als ze daar aan denkt. De bedachtzame stem was ongeveer het enige wat klopte. De benadering van haar advocaat was weliswaar correct, zoals dat heet, maar beslist niet stijf of glad en ze voelde zich gelukkig al snel op haar gemak. Ze had alle vragen kunnen stellen die ze had en duidelijke antwoorden gekregen. En ook niet onbelangrijk: zonder het gevoel te hebben dat de klok elke twee seconden een euro wegtikte.Wat het inleveren van haar rijbewijs betreft, was haar grootste zorg dat ze haar baan zou kwijtraken. Ze kan niet zonder haar rijbewijs en zonder een auto want haar werk bestaat voornamelijk uit het stad en land afreizen om klanten te bezoeken. Haar baas toonde wel wat begrip, maar zei er bij dat zijn geduld geen maanden zou duren. Ze krijgt het nog warm als ze aan die opmerking denkt. Terwijl er meestal maanden verstrijken voordat de dagvaarding om voor de rechtbank te verschijnen op de mat ligt. Tijdens het gesprek met de advocaat werd ze rustiger. Hij stelde voor om een bezwaarschrift in te dienen om zo te proberen haar rijbewijs eerder terug te krijgen. Weliswaar is er geen garantie dat het verzoek wordt ingewilligd, maar ze maakt nu tenminste een goede kans. Dat en het feit dat ze een advocaat in de arm heeft genomen maakte op haar baas een positieve indruk, merkte ze gisteren. Gelukkig maar. Ze kijkt op haar horloge. Zo laat? De bus gaat al over tien minuten. Die mag ze niet missen. De volgende bus gaat pas over een uur. Dat wordt rennen. Het is wel wennen zonder rijbewijs. (wordt vervolgd) Antoinette Verbrugge info@advocatenkantoorknottenbelt.nl |