| Verhalen uit een advocatenpraktijk, aflevering 3: Naar de rechter |
 In de serie ‘Verhalen uit een advocatenpraktijk’ kruipen we in de huid van een cliënt. De verhalen zijn verzonnen want de privacy van cliënten mag natuulijk niet worden geschonden. Dus mocht u denken: ‘De hoofdpersoon lijkt op mijn buurvrouw’, dan hebt u het mis. We volgen cliënte Suzan. Zij werd, na een borrel op het werk, door de politie aangehouden en raakte haar rijbewijs kwijt. Inmiddels heeft haar advocaat een bezwaarschrift ingediend en treffen we haar in de rechtszaal.
Naar de rechter Wat doe je in vredesnaam aan als je voor de rechter moet komen? ‘Iets stemmigs’, oppert echtgenoot Kees. In ieder geval niet een van haar zijden gekleurde blouses. Ze is gespannen. Ze hoopt zo dat ze vandaag haar rijbewijs terugkrijgt. ‘Suzan, we gaan. Dan zijn we op tijd bij de advocaat’, dringt Kees aan. Het advocatenkantoor is schuin acher de rechtbank. Als ze binnenkomen, ziet ze vanuit haar ooghoek zijn toga al klaarliggen. De gang naar de rechtbank is voor deze man natuurlijk gesneden koek. Toen hij haar liet weten dat de zittingsdatum pas over vier maanden zou zijn, ging ze zonder twijfel in op zijn voorstel om een bezwaarschrift in te dienen. Vandaag, amper drie weken na haar ‘pro secco debacle’ -zoals ze het thuis noemen- staat ze al voor de rechter. De uitspraak die straks volgt, is een voorlopig oordeel. Over vier maanden zal blijken wat de rechter uiteindelijk beslist. Ze houdt goede moed: als dit goed afloopt, dan is de kans groot dat het later ook goed afloopt. Eenmaal in de rechtszaal met de rechter tegenover zich, en de officier van justitie links van hem, breekt het zweet haar alsnog uit. Van deze mensen hangt veel af: haar baan! De advocaat knikt geruststellend. Hij behartigt haar belangen beter dan zij dat nu zelf zou kunnen, ook omdat haar schuldgevoel haar danig in de weg zit. Opeens valt haar blik op de broekspijpen die onder de toga’s uitkomen: de linker broekspijp van de officier is gerepareerd met nietjes. Onwillekeurig grinnikt ze: kennelijk verrast door een zoom die los zat en geen naad en draad bij de hand, maar wel een nietmachine. Onder die toga zit natuurlijk ook gewoon een mens, beseft ze. Dat relativeert. De rest van de zitting trekt als een film aan haar voorbij, totdat de advocaat haar de hand schudt en zegt: ‘Gefeliciteerd! We gaan zo bij het OM je rijbewijs ophalen’. Antoinette Verbrugge |
