| TomTom bemoeienis uit dashboardkastje |
 Af en toe duiken ze weer op, de discussies over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen kunnen beter ruimtelijk redeneren en wiskundig denken. Vrouwen zouden minder ruimtelijk inzicht hebben en daardoor geen kaart kunnen lezen. Bijzonder vind ik dat de vrouwen die ik ken zich hier niet in herkennen. En ik zelf al helemaal niet.Zo'n beetje geboren in een fietstas en opgegroeid met de fiets als vast vervoermiddel, kwam ik al vroeg met het kaartlezen in aanraking. Als jongste deelnemer (6 jaar) aan de Drentse Rijwielvierdaagse in 1970 waren de routekaarten juist een uitdaging. Ik weet ook niet beter of wij lagen met zijn allen op de grond de routes van onze fietsvakanties samen uit te stippelen.  Vanaf 1988 heb ik mijn rijbewijs. Ik kreeg van mijn moeder een ANWB-kaartenset van Noord, Midden en Zuid Nederland. Zelf schafte ik een straatnamenboek aan. Zorgen dat je weet waar je bent en waar je naartoe moet, hebben we van huis uit geleerd. Logisch nadenken en verstand gebruiken is er met de paplepel ingegoten. Daarbij moet ik wel toegeven dat mijn oriëntatievermogen minder goed ontwikkeld is. (Na een boswandeling is mijn auto nog wel eens spoorloos.)Sinds een jaar heb ik een TomTom (lees Tom). Mijn werk brengt me al meer de weg op naar onbekende plaatsen. Mijn vertrouwen in Tom moest wel groeien. Elke keer als ik naar een onbekend oord reis, check ik eerst de routeplanner, maak een notitie met plaatsnamen, de nummers van de wegen, de afslagen en straten. Ik kan mijn zelfstandigheid niet zomaar aan Tom overgeven. Tom mag pas op het laatste moment aan of bij wegonderbrekingen. Over het algemeen kan ik me prima met een routekaart of eigen notities redden. Ik heb hem ook niet op het raam geplakt. (Dat is me ontraden omdat je door het plakrondje laat zien dat er een Tom aan boord is oftewel inbreekgevaar!). Hij ligt meestal op de passagiersstoel bij mijn notities en een wegenkaart. Pas als ik het wil mag hij zich er mee bemoeien. Hij gaat ook snel weer uit of zacht na te veel aanwijzingen in korte afstand. Als ik de volgende afslag rechtsaf moet, hoef ik dat niet drie keer in de weg er naar toe te horen. Tom is voor mij een aanvulling op basis van het kaartlezen. Ik ontken niet dat het enorm handig is als je onverwacht ergens naartoe moet, maar zelf kaartlezen en nadenken verdient mijn voorkeur. En als Tom zonder input vanuit het dashboardkastje zomaar zegt dat ik naar rechts moet, sis ik even lachend dat hij zelf het spoor even bijster is. |
